REKLAMA

Jego wychowaniem zajęła się babka, a to z uwagi na przedwczesna śmierć jego matki w powstaniu warszawskim. Ukończył liceum, następnie studiował na matematyce Uniwersytetu Warszawskiego, ale rok później rozpoczął studiowanie na Wydziale Filozofii, który z powodzeniem ukończył. Już w latach sześćdziesiątych działał w podziemiu opozycyjnym wobec władz komunistycznych, trafiając nawet na 10 dni do aresztu za kolportaż prasy drugiego obiegu. Służba Bezpieczeństwa podjęła wtedy również skuteczne działania uniemożliwiające mu dalsze studia. Rozpoczął wówczas studia na nowych kierunkach takich jak psychologia, prawo i socjologia. Cztery lata później aresztowano go ponownie. Dzięki wstawiennictwu ówczesnego dziekana Wydziału Filozofii i Socjologii odzyskał dokumenty i dokończył studia. Pozostałe kierunki zarzucił. Natomiast od roku 1969 zajmował stanowisko pracownika naukowego Instytutu Transportu Samochodowego, a następnie Uniwersytetu Warszawskiego, tamże w Zespole Badań nad Informacją i Techniką Podejmowania Decyzji. W celach zarobkowych również działał – rozpoczął bowiem karierę zawodowego brydżysty. Udało mu się wówczas awansować do kadry narodowej. Korwin-Mikke należał do Stronnictwa Demokratycznego w latach 1962-1982 Korwin-Mikke był członkiem popularnego SD, czyli Stronnictwa Demokratycznego. Wystąpił z tego ugrupowania jednak w okresie stanu wojennego, ponieważ partia ta poparła wówczas projekt ustawy o przymusie pracy. Tymczasem jeszcze pod koniec lat siedemdziesiątych Janusz Korwin-Mikke założył swoją oficynę wydawniczą “Officyna Liberałów”, w której udało mu się wydać książki ściśle drugiego obiegu. Prowadził równolegle prywatne seminarium zatytułowane “Prawica-Liberalizm-Konserwatyzm”.

W latach dziewięćdziesiątych natomiast założył popularny tygodnik “Najwyższy CZAS!”, który ukazuje się do dziś. W czasie stanu wojennego został internowany, przy czym po zwolnieniu podpisał tak zwaną deklarację lojalności. Został wraz z końcem ustroju PRL koordynatorem Ruchu Polityki Realnej, czyli partii, którą przekształcono później w Unię Polityki Realnej. W roku 1991 Janusz Korwin-Mikke zasiadł w ławie poselskiej na okres trzech lat. W związku z brakiem szerszych sukcesów politycznych, w roku 1997 Mikke zdecydował o swej rezygnacji z pełnienia funkcji prezesa tej partii. Funkcję tę ponownie jednak objął już dwa lata później, ale ze stanowiska znów ustąpił w 2002 roku. Dwa lata później ubiegał się o mandat w wyborach do Parlamentu Europejskiego, jednak bez skutku. Czterokrotnie kandydował także w wyborach do fotela prezydenckiego. W 2011 Janusz Korwin-Mikke założył nową partię o nazwie UPR-WiP, która swą nazwę przekształciła później na Kongres Nowej Prawicy. Sukcesem przez nią osiągniętym był wspomniany sukces Janusza Korwin-Mikkego w wyborach do Parlamentu Europejskiego w roku 2014, w których KNP uzyskało 7,15 proc. poparcia. Przed wyborami prezydenckimi, które miały miejsce rok później, doszło jednak do rozłamu w partii, w skutek czego Janusz Korwin-Mikke założył z kolei nowe ugrupowanie o nazwie KORWiN, mianowicie Koalicja Odnowy Rzeczypospolitej Wolność i Nadzieja. w 2019 roku został wybrany na posła(szefuje kołu poselskiemu KONFEDERACJA).