wikipedia
REKLAMA

Autor: Kacper Gładkowski

Jedna jak nie z najlepszych to na pewno najbardziej znanych gwiazd polskiego kina, absolwent krakowskiej PWST, polski aktor i reżyser.

Jego debiut teatralny to rok 1975 w Starym Teatrze w sztuce „Białe ogrody”, zaś na szklanym ekranie po raz pierwszy mogliśmy go zobaczyć w telewizyjnej produkcji „Czarne chmury” z 1973 roku.

Zanim zaczął grać bardziej znaczące role, pojawił się w takich filmach jak „Wodzirej” (1977) Feliksa Falka czy „Dagny” (1976) Haakona Sandoy’a. Pierwsze bardzie wyraziste role to rok 1980. Zagrał wtedy u Agnieszki Holland w „Gorączce”, wcielając się w role anarchisty Gryziaka oraz w „Punkcie widzenia” Janusza Zaorskiego. Rok następny okazał się być rokiem przełomowym, aktor wystąpił wówczas w filmie Andrzeja Wajdy „Człowiek z żelaza”, ukazującym wydarzenia z lat 80. komunistycznej Polski. Wkrótce po tym filmie pojawił się ponownie w obrazie Holland – „Kobieta samotna”. Role zarówno w tych dwóch filmach jak i „Matce królów” Zaorskiego oraz „Przypadku” Kieślowskiego były to role bohaterów zmagających się z otaczającą ich rzeczywistością.

Zmiana wizerunku następowała pomału od końca lat 80. Linda zagrał wówczas przestępcę w filmie Jacka Brosmkiego „Zabij mnie, glino”(1987), a wkrótce po tym pojawił się w kultowym obrazie Pasikowskiego „Psy” oraz drugiej części tego filmu. Od tego czasu zaczął się kojarzyć głównie z rolami cynicznych samotników, twardzieli. Podobne kreacje stworzył następnie w „Sarze”, „Demonach wojny według Goi| oraz w „Pułapce”. Jednak błędem byłoby sądzić, iż aktor ograniczał się tylko do tego typu ról, bowiem pojawił się w roli duchownego w „Porze na czarownice” Łazarkiewicza, jak i w „Panu Tadeuszu” Wajdy. Genialną kreację stworzył w filmie „Tato” (1996) w reżyserii Macieja Ślesickiego, w którym zagrał ojca walczącego o prawo do wychowywania córki. Wystąpił również w ekranizacji „Quo Vadis” Jerzego Kawalerowicza.

Aktor jest także reżyserem. Jego pierwszy film ujrzał światło dzienne w 1988 roku i nosił tytuł „Koniec”. Poza tym jest reżyserem takich filmów jak „Seszele (1990), „Sezon na leszcza” (2000) oraz „Jasne błękitne okno” (2006). Bogusław Linda trzykrotnie nominowany był do nagrody na festiwalu w Gdyni, zdobył ją pięciokrotnie ( za rolę w „Gorączce”, „Przypadku”, „Kobiecie samotnej”, „Kroll” oraz „psach”). Nominowany był także do nagrody Orła- nagrody Polskiej Akademii Filmowej, za kreację w „Panu Tadeuszu”.

Prywatnie jego żoną jest modelka i fotografka – Lidia Popiel, z którą ma dwóch synów oraz córkę.